Godło Polski Biuletyn Informacji Publicznej

Czwartek 14 Grudnia 2017 r. Imieniny obchodzą: Alfred, Izydor
Do końca roku pozostało 18 dni. 

Licznik Wizyt

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter


Warto wiedzieć
niedziela, 09 sierpnia 2015 09:41

Słownik wybranych pojęć stosowanych w opiniach i orzeczeniach poradni psychologiczno - pedagogicznej

Afazja rozwojowa:

zaburzenie obserwowane od początku rozwoju dziecka, dotyczy wszystkich aspektów rozwoju mowy i języka: fonologicznego (problemy z opanowaniem poprawnej artykulacji), leksykalnego (trudności z uczeniem się i rozumieniem słów), gramatycznego (trudności z wypowiadaniem się zdaniami) i komunikacyjnego. Zaburzenie rozwoju mowy i języka w postaci afazji rozwojowej diagnozuje się u dzieci, u których wykluczono upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwoju (np. autyzm) i uszkodzenia słuchu.


Analiza i synteza:

czynności dokonywania rozkładu całości na elementy składowe oraz scalania tych elementów w całość. Czynności te są jednym z aspektów funkcjonowania analizatorów. Synteza doznań z różnych zmysłów pozwala odbierać świat w postaci całościowych, wielozmysłowych obrazów. Dzięki myśleniu człowiek rozumie spostrzegane obrazy, dzięki pamięci zapamiętuje je i przypomina.


Analiza i synteza słuchowa wyrazu
:

umiejętność rozkładania słowa na sylaby i głoski (analiza sylabowa i głoskowa) oraz scalania sylab i głosek w słowa (synteza sylabowa i głoskowa), jest umiejętnością niezbędną w procesie uczenia się czytania i pisania. Analiza i synteza słuchowa jest jednym z przejawów przetwarzania fonologicznego.


Analiza i synteza wzrokowa:

umiejętność rozkładania na części i scalania materiału wzrokowego (obrazki, wyrazy) w celu budowania całości obrazu.


Analizator:

wyodrębniony anatomicznie układ funkcjonalny, który pobudzony przez bodźce dostarcza człowiekowi doznań zmysłowych określonego rodzaju. Ze względu na rodzaj zmysłu można wymienić analizator wzrokowy, słuchowy, dotykowy, kinestetyczno-ruchowy, węchowy. Integracja pracy analizatorów (wrażeń i spostrzeżeń) umożliwia percepcję otaczającej nas rzeczywistości. Prawidłowe funkcjonowanie analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetyczno-ruchowego jest ważnym czynnikiem warunkującym powodzenie w nauce czytania i pisania.


Deficyty rozwojowe:

przejawy zaburzeń rozwoju, opóźnienie lub zwolnienie tempa rozwoju określonych funkcji. Mogą mieć różny zakres: deficyty parcjalne obejmują większy obszar czynności (np. zaburzenia rozwoju funkcji motorycznych, mowy), zaburzenia fragmentaryczne dotyczą mniejszego zakresu (np. zaburzenia małej motoryki, zaburzenia artykulacji).


Dostosowanie wymagań:

zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności ucznia, które uwzględniają jego możliwości i ograniczenia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania.


Dysgrafia:

trudności w opanowaniu poprawnej formy graficznej pisma przejawiające się niedokładnością w odtwarzaniu liter, złymi proporcjami między literami, brakiem połączeń między nimi, nadmiernym zagęszczeniem itp. Trudności dysgraficzne mogą się zmniejszyć pod wpływem intensywnych ćwiczeń grafomotorycznych, bez ćwiczeń nasilają się wraz  z wiekiem, aż do zupełnej nieczytelności pisma.


Dyslalia:

zaburzenie mowy polegające na nieprawidłowej wymowie (artykulacji) jednej, kilku lub większości głosek. Wadliwa artykulacja polega na opuszczaniu głosek, zamienianiu na inne lub zniekształcaniu sposobu ich wypowiadania. Istnieją różne postacie dyslalii, najczęstsze to: seplenienie (trudności z wymową kilku lub wszystkich głosek dentalizowanych: ś ź ć dź s z c dz sz ż cz dż) i reranie (nieprawidłowa wymowa głoski r). O dyslalii można mówić wówczas, gdy problem dotyczy wyłącznie aspektu artykulacyjnego, pozostałe składowe mowy i języka (słownictwo, gramatyka, umiejętności komunikacyjne) rozwijają się prawidłowo. Trudności artykulacyjne występują, obok innych objawów, w różnych zaburzeniach rozwoju, np. w afazji rozwojowej, upośledzeniu umysłowym, u dzieci z wadami słuchu; nie diagnozuje się ich wtedy jako dyslalii.


Dysleksja rozwojowa:

specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu. Syndrom zaburzeń uczenia się czytania (dysleksja) i opanowania poprawnej pisowni (dysortografia), którym często towarzyszy niski poziom graficzny pisma (dysgrafia). W dysleksji rozwojowej trudności w opanowaniu czytania i pisania występują od początku nauki szkolnej, nie wynikają z wad wzroku, słuchu ani zaniedbania środowiskowego czy dydaktycznego. Nie diagnozuje się dysleksji rozwojowej u dzieci o nieprawidłowym rozwoju intelektualnym, które także mają trudności z opanowaniem czytania i pisania. U podłoża specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu leżą m. in. zaburzenia uwagi, funkcji słuchowo-językowych, percepcji i pamięci wzrokowej.


Głęboka dysleksja rozwojowa:

poważne zaburzenia o specyficznym charakterze w uczeniu się czytania. Dziecko z głęboką dysleksją nie jest w stanie wyjść poza etap czytania elementarnego (zna litery, czyta wyrazy powoli je głoskując, nie potrafi przeczytać wyrazu całościowo). Tak poważnym zaburzeniom w czytaniu towarzyszą bardzo duże trudności w pisaniu. Głęboka dysleksja rozwojowa jest zaburzeniem trwałym, w nieznacznym stopniu poddaje się korekcie, mimo systematycznej, długotrwałej terapii pedagogicznej.


Dyskalkulia:

specyficzne zaburzenie uczenia się umiejętności arytmetycznych (podstawowych umiejętności liczenia: dodawania, odejmowania, mnożenia i dzielenia), które nie są spowodowane upośledzeniem umysłowym, zaniedbaniami środowiskowymi i dydaktycznymi.


Dysortografia:

specyficzne trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, przejawiające się uporczywym popełnianiem licznych błędów ortograficznych oraz tzw. błędów specyficznych, takich jak mylenie, przestawianie, opuszczanie liter oraz zniekształcanie ich graficznego wzoru.


Funkcje motoryczne:

umiejętność przyjmowania i zmiany pozycji ciała, poruszania się w przestrzeni (motoryka duża) oraz sprawność ruchowa dotycząca zdolności chwytania i manipulowania przedmiotami (motoryka mała).


Funkcje poznawcze (procesy poznawcze):

wyższe procesy psychiczne, takie jak spostrzeganie, pamięć, język, myślenie i rozwiązywanie problemów.


Funkcje słuchowo-językowe:

odbiór, przetwarzanie i rozumienie wypowiedzi słownych.


Inteligencja ogólna, werbalna (słowna) i niewerbalna (bezsłowna):

trzy obszary funkcjonowania intelektualnego, które możemy mierzyć za pomocą badania skalą inteligencji. Wyniki są sformułowane za pomocą ilorazów inteligencji, które możemy porównywać ze sobą i interpretować. Można ustalić, jaki jest poziom inteligencji badanej osoby, który rodzaj inteligencji (słownej czy praktycznej) jest jej mocniejszą stroną.


Integracja percepcyjno - motoryczna:

współdziałanie procesów poznawczych i czynności ruchowych, np. przy pisaniu ze słuchu - uwaga, analiza i synteza wzrokowa i słuchowa oraz ruch ręki piszącej. Prawidłowy przebieg czynności czytania i pisania możliwy jest dzięki odpowiedniemu rozwojowi funkcji wzrokowych, słuchowo – językowych i ruchowych oraz ich właściwemu współdziałaniu.


Jąkanie:

zaburzenie płynności mowy spowodowane nieprawidłową pracą mięśni oddechowych, fonacyjnych (mięśni krtani) i artykulacyjnych (mięśni warg, języka i żuchwy). Rozróżnia się postać kloniczną (wielokrotne powtarzanie głosek, sylab i słów), toniczną (zacinanie się na głoskach) oraz mieszaną: toniczno-kloniczną. W cięższych postaciach jąkaniu towarzyszą współruchy, np. mruganie, grymasy twarzy, ruchy ramion oraz lęk przed mówieniem (logofobia). Jąkaniem nie jest tzw. rozwojowa niepłynność mowy, która może przejściowo pojawić się we wczesnym dzieciństwie.


Koordynacja wzrokowo-ruchowa:

zdolność zestrojenia ruchów ze spostrzeżeniami wzrokowymi, "współpraca oka i ręki", istotny aspekt rozwoju manipulacji przedmiotami. Prawidłowo rozwijająca się koordynacja wzrokowo-ruchowa jest umiejętnością niezbędną w nauce rysowania i pisania.


Lateralizacja:

zróżnicowanie funkcjonalne półkul mózgowych; preferencja używania jednej ze stron ciała (ręki, oka, nogi) do wykonywania czynności ruchowych. Lateralizacja jednorodna prawostronna (dominacja prawej ręki, nogi i prawego oka) występuje najczęściej. Osoby zlateralizowane lewostronnie lub z lateralizacją skrzyżowaną w różnych wariantach (np. dominacja prawej ręki i nogi oraz lewego oka) należą do mniejszości. Dominacja jednej strony ciała kształtuje się wraz z rozwojem ruchowym dziecka. W najwcześniejszych okresach (wiek niemowlęcy, poniemowlęcy i przedszkolny) nie jest ustalona (oburęczność). Ustalenie się dominacji oka i ręki powinno nastąpić w 6-7 roku życia.


Myślenie:

proces poznawczy polegający na przetwarzaniu informacji zawartych w spostrzeżeniach, wyobrażeniach i pojęciach.


Myślenie przez analogię:

formułowanie wniosków na temat danej sytuacji na podstawie innej, podobnej, wyciąganie wniosków z podobieństw między przedmiotami, sytuacjami, zdarzeniami.


Myślenie przyczynowo - skutkowe:

wyszukiwanie przyczyn pewnych stanów rzeczy, sytuacji, wskazywanie następstw i porządkowanie (np. w układaniu historyjek obrazkowych).


Opóźnienie rozwoju mowy:

kształtowanie się i rozwój mowy niezgodne z normami przewidzianymi dla danego wieku. Samoistne opóźnienie rozwoju mowy jest przejawem dysharmonii rozwojowych bez uchwytnej przyczyny, charakteryzuje się trudnościami w mówieniu bez zaburzeń rozumienia i wyrównuje się samo około 4-5 roku życia. Niesamoistne opóźnienie rozwoju mowy jest objawem szeroko rozumianych zaburzeń rozwoju, czasem o ustalonej przyczynie, występuje np. u dzieci z wadami słuchu, autyzmem, upośledzeniem umysłowym.


Pamięć:

proces poznawczy polegający na zapamiętywaniu (kodowaniu), przechowywaniu i przypominaniu (dekodowaniu) informacji o sobie i otaczającym świecie.


Percepcja słuchowa/wzrokowa:

zdolność do odbioru dźwięków/bodźców wzrokowych, ich rozpoznawania i różnicowania, jak również interpretowania przez odniesienie do uprzednich doświadczeń. Percepcja słuchowa/wzrokowa to podstawowe funkcje psychofizyczne, biorące udział w czynności czytania i pisania.


Rozwój psychoruchowy:

całość procesów psychicznych (intelektualnych, orientacyjno-poznawczych oraz motorycznych).


Ryzyko dysleksji:

występowanie objawów dysharmonijnego rozwoju, zapowiadających wystąpienie dysleksji rozwojowej.


Słuch fonemowy:

umiejętność odróżniania jednej głoski od drugiej w konkretnej wypowiedzi (np. kura – kula, domek - Tomek, kasza - kasa), jest konieczna do prawidłowego rozpoznawania słów.


Specyficzne trudności w uczeniu się:

trudności w uczeniu się odnoszące się do uczniów w normie intelektualnej, którzy mają problemy w przyswajaniu treści nauczania, wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania percepcyjno-motorycznego i poznawczego, nieuwarunkowane schorzeniami neurologicznymi, wadami rozwojowymi, błędami dydaktycznymi oraz zaniedbaniami środowiskowymi. Do specyficznych trudności w uczeniu się zalicza się: specyficzne zaburzenie czytania i specyficzne zaburzenie opanowania poprawnej pisowni (dysleksja, dysgrafia i dysortografia) oraz specyficzne zaburzenie umiejętności arytmetycznych (dyskalkulia). Zaburzenia te mogą występować łącznie.


Uczenie się:

proces prowadzący do zmian w zachowaniu się, zachodzący na podłożu indywidualnego doświadczenia; ważną cechą tego doświadczenia jest ćwiczenie.


Uwaga:

proces ukierunkowania czynności poznawczych na otaczające człowieka rzeczy, procesy, zjawiska i wydarzenia, wewnętrzne funkcje jego organizmu czy stany psychiczne.


Zaburzenia rozwoju:

wszelkie niekorzystne odchylenia od normy rozwojowej. Mogą dotyczyć różnych obszarów (np. zaburzenia rozwoju sfery poznawczej, emocjonalnej, społecznej), różnić się zakresem (zaburzenia globalne, parcjalne i fragmentaryczne), stopniem nasilenia (lekkie, umiarkowane, znaczne), czasem trwania (epizodyczne, okresowe, trwałe), dynamiką i przyczynami (np. dziedziczne, wrodzone, uwarunkowane środowiskowo).

 

Opracowanie:
Zespół specjalistów
Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej Nr 1
w Krośnie

Bibliografia:

  1. Bogdanowicz M., Adryjanek A. (2004). Uczeń z dysleksją w szkole. Poradnik nie tylko dla polonistów. Gdynia: Wydawnictwo Pedagogiczne Operon.
  2. Bogdanowicz M. (1985). Psychologia kliniczna dziecka w wieku przedszkolnym. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
  3. Gałkowski T., Jastrzębowska G. (red.) (2001). Logopedia. Pytania i odpowiedzi. Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego.
  4. Gerrig R. J., Zimbardo P. G. (2009). Psychologia i życie. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne. (2000). Kraków – Warszawa: Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius".
  6. Krasowicz-Kupis G. (2009). Psychologia dysleksji. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  7. Słownik psychologii. (red. Jerzy Siuta) (2006). Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa.
  8. Vasta R., Haith M. M., Miller S. A. (2001). Psychologia dziecka. Warszawa: S. A.
 
czwartek, 11 grudnia 2014 12:35

Rozwój mowy dziecka

Dzieci w wieku trzech lat, niekiedy wcześniej lub później, posiadają mowę w zasadzie ukształtowaną, to znaczy są w stanie na podstawie opanowanego właśnie języka odbierać i przekazywać informacje w postaci zasadniczo zgodnej z tradycją otoczenia.

Leon Kaczmarek Nasze dziecko uczy się mowy, 1988

 

Rozwój mowy ma charakter skokowy i dlatego jego opisy przyjmują postać opisów stadialnych. W polskiej literaturze logopedycznej przyjmuje się koncepcję Leona Kaczmarka. Kaczmarek kształtowanie się mowy dzieli na etap przygotowawczy (3-9 miesiąc życia płodowego) i cztery okresy: okres melodii (pierwszy rok życia dziecka), okres wyrazu (do ukończenia drugiego roku życia), okres zdania (2-3 rok życia) i okres swoistej mowy dziecięcej (3-7 rok życia).

 

Etap przygotowawczy - okres życia płodowego

W etapie przygotowawczym wykształcają się i zaczynają funkcjonować narządy mowy, nadawcze (aparat artykulacyjny) i odbiorcze (analizator słuchowy). Płód reaguje na dźwięki z otoczenia zewnętrznego. Noworodki reagują na głos matki inaczej niż na głos innej kobiety, reagują też na muzykę, którą słyszały przed urodzeniem. Połykanie wód płodowych i ssanie kciuka jest motorycznym treningiem mięśni biorących później udział w artykulacji.

 

Okres melodii - pierwszy rok życia dziecka

W okresie melodii dziecko komunikuje się z otoczeniem za pomocą wokalizacji (krzyk, płacz, głużenie, a potem gaworzenie), nie mających charakteru językowego. Od momentu narodzin do ukończenia 8 tygodnia życia zachowania fonacyjne (krzyk i płacz) przeważają nad pseudoartykulacyjnymi (dźwiękami przypominającymi głoski), dziecko nabywa doświadczenie w kontrolowaniu przepływu powietrza w czasie oddychania. W trzecim i czwartym miesiącu życia pojawiają się śmiech i głużenie (zwane także gruchaniem), dziecko wytwarza elementy samogłoskopodobne i dźwięki przypominające spółgłoskę g, uczy się koordynacji ruchów języka z wibracją strun głosowych. Półroczne niemowlę gaworzy, czyli wypowiada serie powtarzających się sylab, najczęściej: ma ma ma, ba ba ba, pa pa pa. Pod koniec pierwszego roku życia pojawiają się pierwsze wyrazy, często mają one uproszczoną strukturę.

 

Okres wyrazu - do ukończenia drugiego roku życia

Dla okresu wyrazu charakterystyczne jest zapoczątkowanie komunikacji językowej, na początku w formie dalece niedoskonałej, przy użyciu jednoklasowych sygnałów semantycznych (słów), uproszczonych pod względem struktury fonetycznej i morfologicznej. Struktura ta doskonali się w tym i następnych okresach. Protowyrazy, którymi dziecko posługuje się na początku tego okresu, to mniej lub bardziej stałe kształty dźwiękowe konkretnych wypowiedzi, obejmujące dość szerokim znaczeniem przedmioty z otoczenia dziecka, wyrażające jego potrzeby, zainteresowania i uczucia. W tym okresie najważniejsze stają się relacje pomiędzy wytwarzaniem wyrazów a ich rozumieniem. Dziecko "rozumie" znacznie więcej, niż jest w stanie wypowiedzieć.

 

Okres zdania - do ukończenia trzeciego roku życia

Okres zdania to czas intensywnego rozwoju słownika, ustalania się systemu fonologicznego, a przede wszystkim wyłaniania się kategorii gramatycznych. Występuje duża zmienność wymowy: słowa proste i krótkie wymawiane są lepiej, dłuższe i trudniejsze pod względem artykulacyjnym są skracane i upraszczane. Zaczątkami zdania są holofrazy - "jednowyrazowe zdania", następnie pojawiają się wypowiedzi dwuwyrazowe i równoważniki zdań. Wypowiedzi te są najczęściej rozumiane tylko w konkretnym kontekście sytuacyjnym.

 

Okres swoistej mowy dziecięcej - od 3 do 7 roku życia

W okresie swoistej mowy dziecięcej dziecko swobodnie posługuje się językiem jako narzędziem komunikacji, jednak analiza wypowiedzi dzieci z tego okresu rozwojowego pokazuje, że nadal mają one trudności z poprawnym używaniem słownictwa i właściwym stosowaniem reguł gramatycznych. Prawidłowa wymowa najtrudniejszych głosek języka polskiego: sz ż cz dż r ustala się u większości dzieci w 5-6 roku życia, zdarza się, że dzieci siedmioletnie nadal zastępują je głoskami s z c dz l.

 

Czynniki warunkujące prawidłowy rozwój mowy

Zdrowe niemowlę przygotowuje się do rozwoju mowy i języka, będąc w bliskim kontakcie emocjonalnym i fizycznym ze swoją matką i pozostałymi członkami rodziny. Uważnie obserwuje twarz opiekuna i przysłuchuje się temu, co słyszy. Żywo reaguje na melodię mowy; gaworząc, wchodzi w dialog z innymi. Małe dziecko odkrywa, że słowa mają znaczenie i służą do komunikowania się. Zdrowe dziecko opanowuje podstawy mowy w trzech pierwszych latach życia, w późniejszych etapach rozwoju doskonali umiejętności komunikacyjne.

Czynników, które mogą ten proces zakłócić, jest wiele, do najważniejszych należą: nieprawidłowy przebieg ciąży i porodu, częste infekcje dróg oddechowych, infekcje ucha, wychowywanie się w środowisku zbyt mało lub nieprawidłowo stymulującym rozwój mowy. Nieprawidłowy przebieg ciąży lub porodu mogą negatywnie wpłynąć na rozwój układu nerwowego, co może skutkować całościowymi zaburzeniami rozwoju psychoruchowego dziecka, w tym jego mowy. Nawracające infekcje ucha mogą wpływać na opóźnienia lub zakłócenia rozwoju mowy poprzez trwałe lub przejściowe osłabienie słuchu. Trudności w oddychaniu przez usta, związane z infekcjami dróg oddechowych, powodują obniżenie napięcia mięśni warg i języka i mogą skutkować zaburzeniami artykulacji. Nieprawidłowości toru oddechowego i obniżenie napięcia mięśniowego warg i języka występują także u dzieci cierpiących na alergie wziewne i astmę oskrzelową.

Osobną kategorią czynników niesprzyjających prawidłowemu rozwojowi mowy i języka są niekorzystne wpływy najbliższego środowiska dziecka. Małe dziecko powinno mieć możliwość "zanurzenia się" w mowie. Ważne jest, aby opiekunowie dziecka mówili do niego przy każdej okazji, przekazując prawidłowe wzorce językowe. Dlatego niewskazane jest naśladowanie mowy dziecięcej, "spieszczanie".

Dużo się ostatnio dyskutuje o wpływie mediów (telewizja, komputer, internet, telefony komórkowe) na rozwój dziecka. Zapewne niewiele jest już dzieci, których rodzice całkowicie izolują je od kontaktu z mediami, uważając, że mają one niekorzystny wpływ na ich rozwój. Badania nad wpływem mediów na rozwój dziecka pokazują, że niekontrolowany przez rodziców kontakt z telewizją i komputerem zakłóca prawidłowy rozwój, szczególnie w sferach rozwoju emocjonalnego, społecznego i językowego. Mowa rozwija się prawidłowo wyłącznie w kontakcie dziecka z innymi ludźmi.

 

Zachowania dziecka, które powinny niepokoić

Niektóre zachowania dziecka mogą być sygnałem nieprawidłowego rozwoju mowy, ich zaobserwowanie powinno skłonić do konsultacji z logopedą i innymi specjalistami zajmującymi się rozwojem. Taka konsultacja jest wskazana, gdy:

  • niemowlę słabo reaguje na dźwięki lub w ogóle nie reaguje, nie gaworzy;
  • trzylatek wypowiada się za pomocą pojedynczych słów;
  • dziecko zacina się lub jąka;
  • cztero i pięciolatek wypowiada się w sposób niezrozumiały, niechętnie lub wcale nie nawiązuje kontaktów słownych poza domem rodzinnym.

Rozwój mowy dziecka a gotowość podjęcia nauki w szkole

Poziom rozwoju mowy jest jednym z czynników warunkujących gotowość do podjęcia nauki w szkole. Od dziecka sześcioletniego, wstępującego w progi pierwszej klasy, oczekuje się sprawnego, zrozumiałego dla rozmówcy, porozumiewania się, umiejętności skupiania uwagi na tym, co mówi nauczyciel, rozumienia i wykonywania jego poleceń, kierowanych zarówno bezpośrednio do dziecka, jak i całego zespołu klasowego. Nie każdy sześciolatek umie od razu sprostać tym wymaganiom. Ważne jest, aby dać sześciolatkom czas na adaptację do tej nowej, trudnej dla niego sytuacji. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole jest ciekawe i otwarte na nabywanie nowych doświadczeń, nauczyciel, potrafiący zachęcić dzieci do swobodnej ekspresji słownej, przejmuje niejako pałeczkę od rodziców w sztafecie rozwoju jego umiejętności językowych.

Jeżeli sześciolatek:

  • ma problemy z poprawną wymową,
  • niechętnie nawiązuje kontakt słowny,
  • przekręca trudniejsze słowa, w swoich wypowiedziach popełnia liczne błędy gramatyczne,
  • ma trudności z odzwierciedlaniem w wypowiedziach stosunków przestrzennych za pomocą przyimków (nad, pod, obok, za, przed, pomiędzy),
  • myli słowa podobne fonetycznie,
  • ma trudności z dokonywaniem operacji fonologicznych (czyli między innymi analizy i syntezy sylabowej i głoskowej), zapamiętywaniem wierszy, piosenek i materiału słownego uszeregowanego sekwencyjnie - nazw dni tygodnia, pór roku, kolejnych posiłków, serii cyfr,
  • nie jest w stanie wykonać więcej niż jednego polecenia w tym samym czasie,

to znaczy, że wskazana jest specjalistyczna ocena jego gotowości do podjęcia nauki w szkole.

 

Bibliografia:

  1. Bogdanowicz M.(2005) Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie. Gdańsk: Harmonia.
  2. Gałkowski T., Jastrzębowska G. (red.) (2005), Logopedia. Pytania i odpowiedzi. Podręcznik akademicki. Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego.
  3. Kaczmarek L. (1988), Nasze dziecko uczy się mowy. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie.

Opracowała:
Anna Sozańska, logopeda

 


| mapa witryny | polityka cookies | valid css | valid xhtml | realizacja feco |